De velddienst in Kampala

De afgelopen 2 weken is er zoveel gebeurd, dat het eigenlijk niet te beschrijven is. Maar we doen toch een poging!

Wat ten eerste heel leuk is om te zien, is dat hoe vaker je iemand ziet, hoe gezelliger het wordt. Dat klinkt logisch, maar het is vooral leuk als het gaat om je broers en zussen die we nu bijna dagelijks zien en meemaken in de velddienst. Het was aan het begin natuurlijk soms wat aftasten, maar daar is nu helemaal niets meer van te merken!

Lees verder…

Bezoek aan Bethel: de velden zijn wit om geoogst geworden

Woensdagavond: sportavond
Al onderweg van het vliegveld naar het appartement op vrijdagochtend vertelde Ivan dat er iedere woensdagavond wordt gevoetbald op Bethel. Dat klonk goed! En op de vergaderingen werden we weer gevraagd wat we te doen hadden op woensdagavond. Er zat dus niets anders op dan op deze bijzondere uitnodiging in te gaan! 🙂

Lees verder…

Dag 3: De eerste vergadering en velddienst

Zondagochtend gaan we voor de eerste keer naar de vergadering. Samen met Cliff lopen we zo’n 10 minuten naar de main road en stappen we de eerste taxi in die we tegenkomen. Dat is al een ervaring op zich, maar daarover later meer. Na zo’n 5 minuten in de taxi stappen we uit langs de grote weg vlakbij een groot bord met “Kingdomhall Jehovah’s Witnesses”. Niet te missen. Vanaf daar is het weer zo’n 10 minuten lopen.

De wegwijzer naar de Koninkrijkszaal vanaf de main road

De wegwijzer naar de Koninkrijkszaal vanaf de main road

Lees verder…

De eerste dagen Kampala

De vlucht
De reis verliep zonder grote problemen. TjongCho en Lonneke waren zo aardig om ons weg te brengen. Na een uitgebreide “lunch” op Schiphol (BurgerKing) kwamen we net op tijd om onze koffers nog even in te checken. Of we volgende keer niet tot op laatste moment willen wachten, want ze gingen na ons afsluiten. Het vliegtuig vertrok uiteindelijk een uur later dan gepland (so why the fuss? ;-)) en op onze tussenstop Caïro was de vertraging zelfs opgelopen tot zo’n 2 uur. Voor ons niet zo’n probleem, maar wel voor onze broeder Ivan die ons kwam oppikken rond 5.30 in de nacht: hij stond dus al 2 uur te wachten! Erg vervelend, vooral voor zijn nachtrust… maar hij was er niet minder vrolijk om!

Lees verder…