De velddienst in Kampala

De afgelopen 2 weken is er zoveel gebeurd, dat het eigenlijk niet te beschrijven is. Maar we doen toch een poging!

Wat ten eerste heel leuk is om te zien, is dat hoe vaker je iemand ziet, hoe gezelliger het wordt. Dat klinkt logisch, maar het is vooral leuk als het gaat om je broers en zussen die we nu bijna dagelijks zien en meemaken in de velddienst. Het was aan het begin natuurlijk soms wat aftasten, maar daar is nu helemaal niets meer van te merken!

5 bijbelstudies!
Ook in de velddienst zelf gaat het super. Omdat mensen hier erg gelovig en tegelijkertijd heel aardig en open zijn, heb je binnen de kortste keren een leuk gesprek. Dat we “wit” zijn (muzungu) helpt misschien mee, maar dat is vooral voor de kleine kindjes hier heel interessant. Met volwassen mensen heb je algauw een goed gesprek. Omdat ze hier deze maand zowel de uitnodiging voor het congres, het JW.org-traktaat én de tijdschriften aanbieden (bij degenen die echt interesse tonen), hebben we het gevoel dat we mensen vaak achterlaten met een behoorlijke stapel lectuur. En omdat men natuurlijk zoveel mogelijk mensen in een korte tijd wil bereiken, is de aanmoediging om gesprekken kort te houden. Maar dat kan hier best lastig zijn! Een hele mooie ervaring om op te doen.

Anne tijdens de velddienst

Anne tijdens de velddienst

Veel broeders dragen een rugzak mee met lectuur, want die hoeveelheid past niet in een tasje. Ook handig om je eten en drinken in mee te nemen!

Veel broeders dragen een rugzak mee met lectuur, want die hoeveelheid past niet in een tasje. Ook handig om je eten en drinken in mee te nemen!

Het JW.org-tractaat in het Luganda

Het JW.org-tractaat in het Luganda

Jelle doet de aanbieding van het JW.org-traktaat

Jelle doet de aanbieding van het JW.org-traktaat

Anne heeft ondertussen 5 (!) Bijbelstudies kunnen oprichten. Zo ontmoette ze Florence, die sinds 3 maanden in het gebied woont. Eerst was het wat lastig te polsen of ze geïnteresseerd was, maar later bleek dit aan het accent van Anne te liggen. De meeste mensen spreken wel Engels, maar het is qua uitspraak wel wat anders dan wij het gewend zijn. Gelukkig kon de zuster waarmee ze samenwerkte ‘vertalen’ naar begrijpbaar Ugandees Engels. Toen ze een paar dagen later terugkwamen, kwamen ze erachter dat Florence enorm nieuwsgierig is: ze blijft maar vragen naar de betekenis van bepaalde termen en woorden die ze leest in Goed nieuws-brochure. Ze hebben nu de hele eerste les bestudeerd en owee als niet alle teksten worden opgezocht in de Bijbel (dus los van de Lees-teksten)! De pioniers zijn blij met deze nieuwe Bijbelstudies aan het eind van de maand.

Een andere leuke ervaring heeft te maken met de velddienstacties. Normaal gesproken is deze bij een broeder of zuster thuis, maar op woensdag is deze op straat, pal voor een kerkje. Dat betekent dat iedereen daar verzamelt, er een korte bespreking wordt gehouden en vervolgens naar het gebied wordt gelopen. Toch vindt iedereen die voorbij komt lopen of rijden het best wel interessant wat er allemaal gebeurt. Zo besprak degene die de actie leidde afgelopen woensdag een kort filmpje van JW.org, die over hoe je de website kunt gebruiken. Omdat iedereen van ons geconcentreerd naar het scherm aan het kijken was, trok dat de aandacht van de omstanders en stopten sommigen zelfs om iets mee te kunnen krijgen. Ondertussen was iemand die bij het kerkje aan het werk was vlak achter ons komen staan. Het enige wat ons scheidde was het hek dat er tussen stond. Dus na afloop van de actie bood ik (Jelle) maar meteen het traktaat aan van de website en die nam hij gretig aan. Op de foto zie je dat hij traktaat met aandacht leest terwijl hij met de rug tegen het kerkje aan staat.

De video tijdens de actie

De video tijdens de actie

De man van de kerk die het traktaat leest

De man van de kerk die het traktaat leest

De groep na afloop van een actie

De groep na afloop van een actie

JW.org-filmpje
Omdat veel mensen de lokale taal Luganda spreken, heb ik het filmpje De Bijbel onderzoeken – Waarom? zowel in het Engels als in het Luganda gedownload en op mijn telefoon gezet. Op de een of andere manier is de drempel deze maand veel lager om het filmpje te laten zien, maar bij terugkomst in Nederland houden we dit erin. Mensen vinden het bijzonder dat ze iets in Luganda kunnen zien afspelen, en hopelijk maakt dat hun nieuwsgierigheid naar de website alleen maar groter. Lincoln, een jong broertje (en ondertussen beginnen we al aardig vriendjes te worden), heeft me geleerd hoe ik in het Luganda een gesprekje kan beginnen. Probeer het volgende maar eens uit te spreken: Olyotya seebo/nyabo. (wachten op reactie) Bade nina akantu kebade gya gala okukuwa kakano. Je hebt nu net het volgende gezegd: Hoe is het met u meneer/mevrouw? (wachten op reactie, die je helaas toch niet verstaat,haha!) Er is iets wat ik u graag zou willen geven. Als ze dit horen, verschijnt er meestal een grote glimlach op het gezicht en steekt men de hand uit om te zien wat het is. Daarna kan je dan overschakelen in het Engels of anders neemt de broeder naast je het over. Met de video en deze aanpak heb ik ook al meerdere personen ontmoet waar ik terug mag komen!

Jelle & Lincoln

Jelle & Lincoln

Lincoln doet hier de aanbieding

Cliff doet hier de aanbieding

Nabezoeken brengen
Maar dan heb je meteen de volgende uitdaging. Want hoe kom je terug op de plek waar je de persoon weer wilt treffen? Het probleem hier is dat je niet gewoon een adres op kunt schrijven. Dat is er namelijk niet. Ook zijn er vaak geen straatnamen, zelfs het woordje “straat” is vaak al een compliment voor de plek waar je loopt. Laat staan huisnummers. We hebben ook nog nergens een brievenbus kunnen ontdekken, dus waarschijnlijk verwacht men hier geen stapels folders of post 🙂 De reden is de opbouw van de wijken waar we lopen. Kampala ligt op een aantal grote heuvels en veel huizen zijn op die heuvels gebouwd. Maar er zijn ook wijken “gebouwd” in de dalen, waar eigenlijk vooral plek is voor moeras. Als er dan een harde regenbui valt (en dat gebeurt nogal eens, hebben we ervaren) dan staan sommige van de huizen half onder water. En dat heeft zijn weerslag op alles: mensen hebben hun eigen huisjes of krotten gebouwd, je loopt vaak door modderige steegjes en gangetjes en men heeft veel last van muggen. Door dit soort van bouw loop je bijv. langs een rijtje huisjes met deuren en ineens kijk je een klein steegje tussen 2 huizen in. Je denkt in eerste instantie dat er niets is, maar als je er doorheen loopt zie je daarachter weer 10 huisjes staan met wéér allemaal steegjes. Je raakt dus totaal gedesoriënteerd. Zo’n plek is trouwens ook niet zo aantrekkelijk om netjes te houden, dus er wordt overal afval gedumpt (en vaak door mensen zelf verbrand omdat de gemeente het te weinig ophaalt). Vorige week was grappig: we liepen door een van de gangetjes waar een aantal hoeslakens hingen te drogen. Plotseling kwam er tussen 2 lakens door een geboogd straaltje naar buiten… Wat bleek: een klein jongetje stond daar vrolijk te plassen! Maar het mooie is: de mensen hier zijn net zo aardig en gastvrij als de andere Oegandezen die we zijn tegengekomen. Doordat je je op mensen focust in plaats van de leefomgeving, hoef je niet lang stil te staan bij wat je ziet (want daar kunnen we nu zelf toch weinig aan veranderen), maar kan je praten over de mooie toekomst die hen te wachten staat.

Maar goed: als je dus een nabezoek wilt noteren, probeer je om herkenningspunten te pakken en aan de hand daarvan maar te gokken dat je op dezelfde plek terug kan komen. Ook de MyTime-app laat ons in de steek, want die werkt alleen maar met bestaande adressen. Een “adres” van een nabezoek kan er nu dus ongeveer als volgt uitzien: With Michael. Monday territory. From street: 2nd building after catering, through grey/blue gate with little door, last house in row. Succes ermee!

Een van de wijken in het gebied. Je kunt goed zien hoe het opgebouwd is.

Een van de wijken in het gebied. Je kunt goed zien hoe het opgebouwd is.

Mooie koeien met horens, die hier gewoon op straat en overal tussendoor lopen.

Mooie koeien met horens, die hier gewoon op straat en overal tussendoor lopen.

Zo zien de straten er vaak uit. De man met de enorme zak op zijn rug, draagt kolen. Die worden gebruikt om bijv. te koken.

Zo zien de straten er vaak uit. De man met de enorme zak op zijn rug, draagt kolen. Die worden gebruikt om bijv. te koken.

Een ander mooi uitzicht over een van de gebiedjes

Een ander mooi uitzicht over een van de gebiedjes

Leren, leren, leren
Een ander bijzondere ervaring tot nu is het enorme redeneringsvermogen van onze broers en zussen hier tijdens de velddienst en Bijbelstudies, zelfs tot op de jongsten toe! We voelen ons weer als broekies in de dienst, maar kunnen hier enorm veel van leren. Voornamelijk wordt dit veroorzaakt door het gebied: omdat mensen veelal gelovig zijn en veel respect hebben voor god, kan je algauw een gesprek hebben. Velen zijn goed op de hoogte van bepaalde leerstellingen uit hun kerk maar hebben moeite om zelf te studeren en dingen uit te zoeken. Tijdens de gesprekken dien je dus met goed bewijsmateriaal aan de hand van de bijbel te komen en een goede redenatie op te bouwen. Wij staan soms versteld van de zeer heldere uitleg, bijvoorbeeld tijdens Bijbelstudies. Het is bijzonder om te zien hoe Jehovah ons leert om elk soort van mensen te kunnen benaderen en hun te leren over de mooie toekomst!

Deze maand is een groot leermoment voor ons, dat is duidelijk… En het is gelukkig nog niet voorbij!

Cliff laat een aantal kinderen zien hoe gaaf de website is!

Cliff laat een aantal kinderen zien hoe gaaf de website is!

 

We lopen met z'n allen naar het gebied: Michael, Jelle, Lincoln, Cliff.

We lopen met z’n allen naar het gebied: Michael, Jelle, Lincoln, Cliff.

Next ArticleMooie ervaring