Dag 3: De eerste vergadering en velddienst

Zondagochtend gaan we voor de eerste keer naar de vergadering. Samen met Cliff lopen we zo’n 10 minuten naar de main road en stappen we de eerste taxi in die we tegenkomen. Dat is al een ervaring op zich, maar daarover later meer. Na zo’n 5 minuten in de taxi stappen we uit langs de grote weg vlakbij een groot bord met “Kingdomhall Jehovah’s Witnesses”. Niet te missen. Vanaf daar is het weer zo’n 10 minuten lopen.

De wegwijzer naar de Koninkrijkszaal vanaf de main road

De wegwijzer naar de Koninkrijkszaal vanaf de main road

Terwijl om ons heen zo ongeveer alles bestaat uit zelfgebouwde huisjes – krotten zelfs – leegstaande gebouwen, wildgroeiende vegetatie, “handjes-klap”-kerkjes en stoffige weggetjes, is de locatie van de zaal mooi onderhouden en netjes: een kleine oase! We lopen het terrein op en zien een best groot gebouw staan dat er zeer netjes uitziet. Daaromheen ligt een grasveld met wat bomen waaronder je kunt zitten als de zon je teveel wordt. Zoals later blijkt wordt onder een van deze bomen ’s middags ook de velddienstactie gehouden. Er staan ook wat auto’s.

De Kingdom Hall vanaf de voorkant

De Kingdom Hall vanaf de voorkant

 

Zo ziet de Koninkrijkszaal er van binnen uit

Zo ziet de Koninkrijkszaal er van binnen uit

Ondertussen kom je natuurlijk heel wat broeders en zuster tegen en meteen heb je het gevoel dat je welkom bent. Iedereen heeft een grote lach op z’n gezicht en maakt een praatje met je. Omdat we wat aan de late kant zijn, gaan we maar snel zitten. Zingen in het Engels is nog best even wennen, maar zolang niemand z’n vingers in de oren stopt is het volgens ons wel okay 🙂

De vergadering is één grote aanmoediging. Natuurlijk is de omgeving bijzonder, de stad is overweldigend, de reis is leuk, maar hiervoor zijn we écht naar Oeganda gegaan. Je merkt aan alles dat je thuis bent in een vreemd land. Ookal heb je ze nog nooit eerder ontmoet, je broers en zussen herken je direct. De lezing gaat over hoe we vrienden van Jehovah kunnen zijn met Noach en Abraham als voorbeeld. Alles is prima te volgen! Gelukkig… Ook de Wachttorenstudie is een belevenis. Er zijn zo’n 40 verkondigers en heel wat Bijbelstudies, en allemaal doen ze mee. Zelfs een aantal kleintjes geven regelmatig mooie antwoorden. Wanneer we zelf onze vinger opsteken, wordt er gezegd: brother (of sister) Bo. We kijken om ons heen… Oh, dat zijn wij, haha! Die houden we erin. Wat ook heel leuk om te zien is, zijn de persoonlijke antwoorden aan het eind van het studieartikel. 2 broertjes die voor ons zitten, Lincoln en Emme, hebben op het plaatje in het paradijs overal aantekeningen gemaakt, zodat het hun eigen toekomst lijkt. Geweldig! Andere jongeren geven als antwoord dat ze bijv. uitzien naar de tijd dat ze niet meer bang hoeven te zijn voor de grote dieren die hier natuurlijk in het land zijn.

Naderhand praten we weer verder met iedereen. We praten bijv. even met het gezin van de uitzendspreker dat op bezoek is en hun kleine meisje Chloë wil graag bij Anne op de arm. Waarom blijkt een paar seconden later: ze neemt Anne’s haar in de hand, kijkt er verwonderd naar en.. hap! Ze sabbelt alsof haar leven ervan afhangt.

Anne en Chloë

Anne en Chloë

Natuurlijk kennen we nog niet iedereen, de eerste uitdaging is om ieders naam te onthouden. Maar je merkt wel dat het voor sommigen niet vanzelfsprekend is dat ze hier zijn. Sommige bijbelstudies komen bijvoorbeeld tijdens de vergadering binnen, en hebben een reis achter de rug met hun kinderen. Ook is er een broertje van 10 dat als enige in zijn gezin Getuige is, behoorlijke tegenstand heeft thuis, maar toch naar de zaal komt en een aandeel heeft aan de theocratische school. Heel aanmoedigend!

De velddienst

Na de vergadering wordt buiten op het grasveld gezellig nagekletst. Onder een van de bomen is de velddientsactie. Er worden kort wat suggesties gegeven over de uitnodigingenactie (het congres is over 3 weken) en natuurlijk de speciale traktaatactie. De traktaten in het Engels zijn hier helaas nog niet binnengekomen, dus verspreiden we die in het Luganda. Wat heel grappig is om te zien, is dat de meeste geïnteresseerden direct na afloop van de zaal bijbelstudie krijgen. Dus je ziet overal op het gras mensen zitten en samen iets bestuderen uit Wat leert de Bijbel echt?. Anne kan meteen “aanschuiven” bij een van de studies.

Het gebied is direct naast de zaal, dus we lopen zo naar de eerste deur. Het meisje wat we daar tegenkomen neemt de uitnodiging aan en vraagt direct daarna: “Nog een andere vraag: geven jullie ook bijbelstudie? Ik wil namelijk al een tijd meer over de Bijbel weten” Ik weet niet, maar dit heb ik nog niet eerder meegemaakt! Dus we leggen uit dat vlakbij haar huis elke week gelegenheden zijn om naar de vergaderingen te komen, maar ook dat ze gratis bijbelles bij haar thuis kan krijgen! Er wordt meteen een afspraak voor volgende week zaterdag gemaakt. Bij de volgende deur doe ik (Jelle) de aanbieding voor het eerst in het Engels. Mensen vinden het fijn als je eerst een korte begroeting doet, vraagt hoe het me ze is en jezelf voorstelt. Dan vraag je naar hun naam en kan je vertellen waarom je komt. Bijna iedereen neemt de uitnodiging aan, heel leuk om mee te maken. Je kunt ook altijd een leuk praatje maken en in een goede sfeer afscheid nemen.

Je staat overigens versteld van het aantal huizen wat je tegenkomt in het gebied. In eerste instantie zie je bijv. een rijtje van 4 huisjes, maar als je tussen 2 doorloopt is daaráchter weer een hele bult woningen. Zo loop je de hele wijk van woningen door tot je iedereen hebt gesproken. Uiteraard is niet iedereen thuis, maar omdat ze hier nog geen Nee-Nee-sticker kennen, schuif je de uitnodiging gewoon onder de deur door 🙂

Anne en Esther sluiten later weer aan en zo gaan we door tot alle uitnodigingen op zijn. Voor je het weet ben je 3 uur verder! En dat is wel een van de opvallende dingen: het tempo is hier heerlijk rustig. Natuurlijk heeft dat te maken met klimaat, maar ook omdat je veel korte gesprekjes hebt word je vanzelf rustig en loop je langzaam naar de volgende. In verband met de afgelopen maanden dus heerlijk om in terecht te komen, hoewel je bij ons natuurlijk ook gewoon relaxed moet doen in de velddienst. Ik was dat misschien wat vergeten… 🙂

“Hey, Muzungu!”
Nog iets wat je continu hoort als je bij mensen in de buurt komt is: “Hey Muzungu!” Dat betekent iets als: “Hey, Witte!” Vooral de kleine kindjes kijken hun ogen uit naar je blanke huid. Toen Anne voorbijliep kwam er een klein jongetje aangerend en omarmde en knuffelde haar, zodat ze niet verder kon lopen. Toen nam hij haar mee naar hun huisje, ze gaf de uitnodiging aan de ouders, en voordat ze wegliepen legde hij zijn pink op haar hand om het grote contrast te zien tussen de kleuren. Verbaasd lachend keek hij naar z’n moeder om te zien hoe bijzonder dit was!

Conclusie: een zeer goed begin van deze maand dus. Het ziet er nu al naar uit dat dit een onvergetelijke ervaring gaat worden. Het is enorm bijzonder dat je je zo snel thuis kunt voelen bij je broers en zussen. As donderdag gaan we waarschijnlijk naar Bethel en krijgen we een rondleiding (niet op dinsdag, want op donderdag is er schnitzel!). En woensdagavond zijn we ook op Bethel uitgenodigd om een potje te voetballen en volleyballen. Superleuk! Als we geluk hebben, mogen we heel misschien meedoen met de gezinsaanbidding. Maar dat wachten we nog even af.

Tot snel!

Next ArticleBezoek aan Bethel: de velden zijn wit om geoogst geworden