Congres in Namboole national stadium

Afgelopen weekend was het dan zover, het grote event waar we de afgelopen 3 weken iedereen in de omgeving voor hebben uitgenodigd: het nationale congres in het Mandela national stadium, a.k.a. Namboole.

Van tevoren wisten we niet waar we rekening mee moesten houden. In het stadion passen volgens sommigen normaal gesproken 60.000 personen, maar omdat in Oeganda op dit moment zo’n 6.300 verkondigers zijn, is het niet logisch dat het stadion vol zou komen. Daarnaast waren alleen de Engelse en Luganda gemeenten uitgenodigd. De andere taalgroepen hebben – net als in Nederland – hun eigen congres, dat vaak wordt gehouden in een expandable Koninkrijkszaal. Dat betekent dat er misschien zo’n 4.000 aanwezigen zouden zijn. De belangrijkste reden om het in Namboole te organiseren, is dat het een aansprekende locatie is waarvan ongeveer iedereen wel weet waar die zich bevindt. Een andere uitdaging is de reis voor de broeders en zusters hier: voor velen is de afstand dermate groot, dat ze niet allemaal aanwezig kunnen zijn ivm de kosten. Verderop een mooie ervaring hierover.

Meteen op vrijdag was het aantal al behoorlijk meer dan het aantal br/zr: 7.000. En dit liep op naar 8.700 op zondag! Helemaal precies weten we het natuurlijk niet, maar dat zou betekenen dat de helft dus bestaat uit nabezoeken, bijbelstudies en geïnteresseerden die op de uitnodiging zijn ingegaan. Heel aanmoedigend om te zien! Zelfs terwijl het stadion bij lange na niet gevuld was, maar wie weet hoe het eruit ziet als we 5 jaar verder zijn.

We gaan naar het congres en nemen mee…
In Nederland hebben we mooie stoelen op de congreslocaties, maar wat zouden ze hier hebben? Geen idee, we pakken dus maar 2 kussentjes in. In NL hebben we soms airco (Utrecht) op het congres, maar hier is het in de openlucht. Dus nemen we maar heel veel drinken mee en een paraplu, zowel voor de warmte als voor als ’t eventueel regent. Natuurlijk ook de Bijbels, iPad, wat broodjes, koffie voor onderweg en van tevoren goed ontbijten! Als we van huis weglopen, blijken de tassen toch wel behoorlijk zwaar te zijn. Een broeder in de gemeente heeft een taxi kunnen regelen die speciaal rechtstreeks naar het stadion rijdt. Dat is echt welkom, want anders zou je meerdere taxi’s moeten nemen om op de plek te komen. Er zouden zo’n 14 personen in de taxi passen, maar zoals wel vaker in Kampala wordt er net zolang gepropt tot we met z’n 19-en erin passen én de deur nog dicht kan. Wij hebben onszelf ergens achterin opgevouwd. Waarom hadden we ook alweer die tassen meegenomen? Een kleine 5 minuten later zien we een enorme file opdoemen richting het centrum, die is standaard in de ochtend tussen 7-9 uur. “Gelukkig” is onze taxichauffeur niet voor één gat te vangen en begint allemaal shortcuts te zoeken om de file te vermijden. “Gelukkig” is niet voor niets tussen haakjes, want dat betekent weggetjes tussendoor, een en al bestaande uit enorme gaten, drempels als bergen, loslopende geiten, asociale boda boda’s en haastende, vooral niet uitkijkende overstekende mensen. Met als gevolg dat je je afvraagt waarom je ook alweer hebt ontbeten. Met enige moeite weten we alles binnen te houden. Zie hieronder de video met een kleine impressie 🙂

De afstand naar het stadion is 14 km. Maar door de enorme drukte, daarmee de files en de chauffeur die een paar keer de weg kwijtraakt (terwijl hij op zoek ging naar nieuwe “shortcuts” doen we er op vrijdag 2,5 uur (!) over. Zeggende: twee en een halve uur. Oke, als je dit op afstand leest, denk je misschien: “niet aanstellen, je bent er toch?” Wij probeerden dat zelf ook echt te bedenken, maar terwijl we ons uitvouwen en uitstappen is voor ons gevoel de dag alweer voorbij qua energie. Weer wat nieuws geleerd: zo min mogelijk meenemen, weinig ontbijten en vooral geen koffie mee in een taxi 🙂 En dan moet het nog beginnen! Om dit onderwerp maar even af te sluiten (hier kunnen we nog lang over doorgaan; oja, de terugweg op vrijdag duurde 3 uur, terwijl zondag alles in 20 minuten was gepiept.): wat een respect krijgen we voor onze broeders en zusters hier. Die zijn natuurlijk al heel wat meer gewend dan wij, maar het is een behoorlijke operatie om naar een congres te gaan. Moet je nagaan: wij verblijven in de stad waar het congres plaatsvindt, laat staan wat je doormaakt als je in het noorden van het land woont! Gelukkig zijn veel broeders en zusters een paar dagen hier. Sommigen slapen bij anders broeders en zusters, maar een heel aantal slapen gewoon ín het stadion! Ongelooflijk. Het doet je denken aan de tijden dat je 3 dagen onderweg was naar Jeruzalem… Maar dat ze er graag bij willen zijn, zegt natuurlijk alles over hun geloof en inzet.

Verkoop je varken
Om dat nog eens wat duidelijker te maken: toen we hier aankwamen kregen we van velen te horen dat we eigenlijk in juni/juli weer terug moeten komen. Dat is de jaarlijkse periode waarin gemeentes een gebied toegewezen krijgen, dat bijna nooit wordt bewerkt of zelfs nog nooit bewerkt is: “Macedonië-gebied”. In het geval van deze gemeente ging het om een gebied zo’n 25 km verderop. Als je hoort hoe enthousiast iedereen daarover is, wil je meteen mee. De vorige editie was zeker speciaal om een bepaalde reden. Op een van de zaterdagen dat ze daar waren, gingen ze rond lunchtijd op zoek naar een plekje om hun eten te kunnen nuttigen. Het is dan best een grote groep, dus duurde het zoeken even. Uiteindelijk kwamen ze bij een huisje terecht waar genoeg plek was voor iedereen om te kunnen zitten. Toen degene die het regelde aan de bewoner toestemming vroeg, bleek het tot ieders verrassing dat het een broeder was die daar woonde! Iedereen is ervan overtuigd dat het Jehovah is die dit zo heeft geleid. Hij is 78 jaar, woont redelijk geïsoleerd, en kan door zijn leeftijd en de afstand bijna nooit een vergadering bezoeken. Hij was dus enorm blij dat hij ineens een enorme groep van zijn broeders en zusters voor zijn eigen huisje zag zitten! Je kunt je voorstellen dat dit voor iedereen een enorme aanmoediging is geweest.

Deze broeder keek natuurlijk ook uit naar het congres. Maar iedereen vroeg zich af hoe hij daar zou komen? Hij vertelde dat hij soms varkens heeft en die later verkoopt. Op deze manier was hij al aan het sparen om aanwezig te kunnen zijn op het congres. Om je een beeld te geven van de kosten: een heenreis zou ongeveer zo’n 10.000 shillings kosten, dat is € 2,87. Voor ons begrip niet zoveel, maar voor hier kan dat best een uitdaging zijn.

Afgelopen zondag was het voor ons daarom enorm aanmoedigend om te zien dat hij ook aanwezig was op het congres (zie de foto). Het zet je aan het denken: vaak weet je niet hoeveel moeite iemand moet doen of heeft gedaan om ergens aanwezig te zijn. Gelukkig weet Jehovah dat wel 🙂

De lieve broeder uit het "Macedonië"-gebied

De lieve broeder uit het “Macedonië”-gebied

Dan het congres zelf…
Het is lastig om daar iets over te zeggen: bekijk de foto’s en je krijgt een beetje een idee hoe het was. Maar er zijn wel aantal leuke dingen om te vermelden. Zo waren er 108 dopelingen! Voor de doop gebruikten ze 2 opblaaszwembadjes, dus er stonden behoorlijke rijen. Verder gebruikten ze hier het enige scherm van het stadion om ook video’s te kunnen vertonen. Het geluid van de video’s werd dan zowel in het Engels (onze kant) als in het Luganda (andere kant v/h stadion) over de boxen weergegeven. Verder zag je overal om je heen knuffelende broeders en zusters en heel blije mensen. En als laatste viel het op dat het onderwijs bijna 1-op-1 gelijk is als het congres wat we in Assen hebben meegemaakt. Zo zie je dat we in echt in een bijzondere organisatie mogen zijn!

Het was ook superleuk om Mark en Petra te ontmoeten! Zij zaten de weken ervoor in Hoima, richting het noordwesten van Oeganda, als onderdeel van hun huwelijksreis. Gaaf toch! Bij aankomst op het congresterrein wordt iedereen gecontroleerd (alsof dat nodig is) op verdachte bagage en pakketjes, dus vanuit de rij kunnen we goed om ons heen kijken. In de verte zien we 2 blanke en lange gestaltes; dat moeten wel Mark en Petra zijn! Als een even later elkaar ontmoeten roept Petra vrolijk: “Hey, muzungu!!” Een Oegandese broeder vlak in de buurt hoort dit en ligt dubbel van het lachen, haha! Het is echt grappig als je elkaar in een totaal vreemd werelddeel op zo’n gelegenheid ontmoet, heel bijzonder! Kunnen we EINDELIJK weer even fatsoenlijk Nederlands praten en flauwe grapjes maken. De aankomende dagen gaan we nog wat dingen samen ondernemen.

Ook hebben we Richenel en Tamar ontmoet, een stel uit Amsterdam dat door het jaar heen zo’n 30 weken in Oeganda verblijft. Dit doen ze al een hele tijd. Helaas hebben we elkaar niet zolang gesproken nog, dus dat moeten we nog op een ander moment inhalen. Via hen hebben we ook heel wat tips gekregen tijdens de voorbereidingen op deze reis, heel fijn. Sowieso spreken we met een heel aantal mensen dat besloten heeft in Oeganda te gaan wonen. We komen verschillende stellen uit Denemarken tegen, een zuster uit Zwitserland die haar goede baan bij een bank heeft opgezegd en hier 2 maanden dient en ook 2 zusters uit Australië die hier tot eind van het jaar verblijven. Als je al die verhalen hoort met daarbij alle directe aanmoedigingen aan ons adres om langer te blijven of héél snel terug te komen………

Na dit weekend dus weer genoeg om over na te denken 🙂 We gaan als een van de laatste avonturen deze maand nog 3 dagen op safari naar Murchison Falls. Dat belooft ook mooi te worden!

In de ochtend tijdens de controle. Zusters in een eigen rij en broeders in een eigen rij.

In de ochtend tijdens de controle. Zusters in een eigen rij en broeders in een eigen rij.

Een broertje voor ons tekent de plattegrond van het stadion. Zie je de tenten met het "podium"?

Een broertje voor ons tekent de plattegrond van het stadion. Zie je de tenten met het “podium”?

Het publiek!

Het publiek!

Tijdens de pauze een rondje lopen met Mark & Petra

Tijdens de pauze een rondje lopen met Mark & Petra

Vrijdag na afloop: iedereen wacht op de trap zodat ze onderaan de nieuwe publicaties mogen ontvangen

Vrijdag na afloop: iedereen wacht op de trap zodat ze onderaan de nieuwe publicaties mogen ontvangen

De trap naar de tribune

De trap naar de tribune

Met zr. Betty (links), Carlos (het jonge broertje) en zr. Ruth.

Met zr. Betty (links), Carlos (het jonge broertje) en zr. Ruth.

Zo vaak staan ook niet samen op de foto :-) De jurk van Anne is door een zuster in deze gemeente gemaakt, speciaal voor de gelegenheid!

Zo vaak staan ook niet samen op de foto 🙂 De jurk van Anne is door een zuster in deze gemeente gemaakt, speciaal voor de gelegenheid!

Het drama op zondag werd ook live uitgevoerd!

Het drama op zondag werd ook live uitgevoerd!

  • mac&lau bakker

    Wauw!!! Bedankt voor het delen van jullie ervaringen!! Heel aanmoedigend om te lezen! Wat fijn dat we bij zo’n unieke organisatie mogen horen!! Heel veel liefs van ons

  • Raphael

    Hey Muzungu! Haha mooie verhalen. Geweldig om te lezen 🙂 mooie aanmoediging voor ons, heel veel plezier daar nog!!

  • Esther

    Geweldig!!! Het videootje…Je denk dat ze het er om doen. Wat een geschud. Je hebt zo wel de hele dag plezier van je ontbijt. Liefs

  • Hadassa Jansen

    We hebben heel erg genoten van jullie verslag. Het was een leuke afwisseling als gezinsstudie. Super bedankt!

  • Pingback: Murchison Falls national park & Ssese Islands | .::JELLYWOODS.NET::.()

Next ArticleOEGANDA - PART 2