Bijzondere trip naar Ssese Islands

We zijn net weer terug uit Kalangala, het grootste dorp op het grootste Ssese-eiland. Hoewel de heen- en terugreis misschien wel de ergste waren uit ons nog-niet-zo-lange leventje, maakte het samenzijn met de groep daar alles goed! Maar eerst nog wat mooie ervaringen die we hebben opgedaan.

Velddienst is een feest
Klinkt misschien overdreven, maar zo ervaren we het toch echt. Zo probeerde Annemarie 2 van de studies die ze vorig jaar had opgedaan weer op te zoeken. Dat is best een wild guess, want mensen verhuizen of verdwijnen hier om een of andere reden zomaar. Ze had die adressen trouwens wel overgedragen, maar ze wilde kijken hoe het met ze ging. En wat bleek: allebei wonen ze nog op dezelfde plek en ze waren die ochtend ook nog eens allebei aanwezig! Zo konden de 2 studies gewoon weer doorgaan waar ze waren gebleven. Daar blijkt het nut van goede notities maar weer eens…

Br. George en ik (Jelle) wilden op een andere zaterdag weer terug naar de studies die we de zaterdag ervoor hadden opgedaan; zoals afgesproken. Dat was in het Macedonië-gebied, dus we moesten wat verder reizen. Die zaterdag hadden we trouwens schoonmaak van de Koninkrijkszaal; op de foto’s kan je misschien dat dat nog een behoorlijke klus is! Wel erg leuk om te doen met de hele gemeente. Maar goed, toen we aankwamen bleken de personen die we zouden ontmoeten niet aanwezig! Je vraagt dan aan de buren waar ze zijn, die bellen de desbetreffende personen dan op en laten weten dat we aanwezig zijn. Helaas waren ze allebei te ver weg om te wachten tot ze terug kwamen. Diezelfde vorige zaterdag hadden we ook een jonge vrouw gesproken die bezig was met afwassen. In eerste instantie leek ze niet echt geïnteresseerd, maar we leerden haar wat de naam van God is en gaven haar de Goed Nieuws-brochure met verwijzing naar les 2. In potentie was zij dus één van de nieuwe studies. Gelukkig was zij wel aanwezig, en we begonnen een leuk gesprekje. Tot onze grote verbazing had ze de hele brochure uitgelezen, notities gemaakt, Bijbelteksten opgezocht, vragen opgeschreven en kwam er ook nog een oud Jonge Mensen Vragen-boekje boven water! Ze vertelde dat ze graag als eerste wilde weten hoe ze moest bidden, want ze had altijd geleerd dat ze steeds weer dezelfde gebeden moest opzeggen. Maar in de brochure had ze gelezen dat die niet goedgekeurd worden door Jehovah, dus ze was er voor de zekerheid maar mee gestopt. Ze wilde haar gebeden natuurlijk wel zo snel mogelijk weer hervatten, dus: hoe moet ik bidden? Aan de hand van verschillende teksten konden we laten zien hoe ze dat het beste kon doen. Wat super om mensen zo te mogen helpen Jehovah te leren kennen en tot hem te naderen!

Jehovah's naam is niet overal onbekend !

Jehovah’s naam is niet overal onbekend !

Dit zijn slechts een paar van de ervaringen die we hier elke dag weer meemaken. We leren hier trouwens weer opnieuw hoe bijzonder onze lectuur is. De Goed Nieuws-brochure bijvoorbeeld is zo briljant in elkaar gezet. Elke genoemde tekst geeft zo krachtig antwoord op de gestelde vraag, dat mensen niet anders kunnen dan het antwoord accepteren. Het mooie hier is te zien hoe open en nieuwsgierig mensen zijn, en daarmee leren ze vanaf het eerste gesprek direct nieuwe dingen! Ons geeft dat de aanmoediging dat we die brochure thuis weer met hernieuwde energie gaan gebruiken in de dienst.

Vrienden opzoeken op de Ssese eilanden

Vorig jaar werden we door een aantal broeders bijzonder goed opgevangen en geholpen om wegwijs te worden in dit land. Een van hen was Cliff, waar we goede vrienden mee zijn geworden. Toen we een aantal maanden weer in Nederland waren, kregen we van hem te horen dat hij ging verhuizen naar de Ssese eilanden. Dat is een groep van 84 eilanden in het Victoriameer, het op een na grootste zoetwatermeer ter wereld, waar Oeganda aan grenst. We hadden vorig jaar ook al een van de pioniers ontmoet die daar wonen. De reden van verhuizing: dienen waar de behoefte nóg groter is. Nu we hier zijn, moesten we hem natuurlijk wel opzoeken!

 

Kalangala op de kaart

Kalangala op de kaart

In Kalangala, het grootste dorp op hun eiland, werkt een groep van 6 verkondigers keihard om de 55.000 bewoners – die dus zijn verspreid over de 84 eilanden – te bereiken. Dat lijkt een onmogelijke opdracht, maar gelukkig maken ze zich daar niet druk over en doen ze wat ze kunnen. De pioniers hebben daar ca. 15 studies, omdat meer erbij gewoon niet lukt en de verkondigers hebben allemaal ook veel studies. Fantastisch dus om daar een paar dagen mee te kunnen helpen!

We zijn ondertussen redelijk gewend dat je zonder aankondiging een dag zonder electriciteit of water zit. Het is niet heel handig, maar wat doe je eraan. Op de eilanden is het echter nog veel eenvoudiger. Veel mensen hebben daar helemaal geen electriciteit, over stromend water nog maar te zwijgen. De hele dag door lopen mensen dus op en neer naar de dichtstbij zijnde waterbron. In het geval van Cliff en Kato (zijn pionierspartner), is dat een glibberige heuvel aflopen in het bos naar de waterbron en vervolgens met 4 zware jongens van jerrycans weer diezelfde weg terug te lopen. Al met al een kilometer heen en terug. Wat een werk! Maar misschien ligt dat ook aan mijn gemis van spierballen. Gelukkig hadden we de auto mee, dus konden we die dagelijkse reis een stukje voor ze vergemakkelijken (en voor onszelf…). Als Nederlander kun je dat water trouwens niet drinken, dus moet je dat eerst koken. We hadden wat dat betreft ons wel voorbereid door een grote verpakking mineraalwater mee te nemen.

Water halen bij de bron

Water halen bij de bron

Nog zo’n “basisfaciliteit” is het toilet. Hier hebben ze geen stromend water, maar daarmee dus ook geen closetpot. Je mag raden hoe het dan gaat… Daarnaast sliepen we in een appartement wat net was opgeleverd, maar wel erg vochtig was. Dat trok weer allemaal stuk voor stuk interessante beestjes aan. Dan blijkt maar weer hoe belangrijk een goede klamboe is. Als we eerlijk moeten zijn, was het al met al een grote test op ons aanpassingsvermogen. Na 2 á 3 dagen raak je daar best wel aan gewend, hoor. We zijn zo supergastvrij ontvangen door Cliff en Kato, ze hadden aan alles gedacht (ook aan lekker eten) en de velddienst helpt misschien nog wel het best. Zodra je met mensen gaat praten, focus je totaal niet meer op je eigen “problemen” en word je weer erg vrolijk van wat je met de dienst bereikt! Het was ook wel fijn om te horen dat we niet de enige waren met dat aanpassingsprobleem. Eén van de zusters die daar nu ruim 2 jaar woont met haar man en zoontje, vertelde dat de overgang van Kampala naar Kalangala erg zwaar was voor haar. Ten eerste is het héél rustig in vergelijking met de grote stad, maar ook zij had problemen met de faciliteiten. Dan heb je het dus over een Oegandese die al heel wat gewend is. Het voelt dan toch wel fijn dat je een niet al te verwend nest bent 🙂 Zo heb je dus best met wat uitdagingen te maken als je gaat dienen waar de behoefte groter is, maar als je je blijft concentreren op de reden waarom je ergens naar toe gaat – de velddienst – zorgt Jehovah voor je en komt alles goed. Dat bleek ook uit de gesprekken met iedereen, die Jehovah heel dichtbij zich hebben. Hun gastvrijheid is ook iets bijzonders: we mochten mee-eten met haar en haar gezin en ook Cliff en Kato hebben zich erg uitgesloofd.vHeel aanmoedigend en een belangrijke les voor onszelf.

Maar goed: de velddienst! Op het eiland wordt voornamelijk Luganda gesproken, wat we niet beheersen. Het blijft bij een begroeting en wat overige standaardwoorden. Mensen vinden het fantastisch dat je probeert contact met ze te zoeken in hun eigen taal, maar als we ze met grote ogen aankijken omdat we hun reactie niet kunnen verstaan, begrijpen ze na een paar seconden gelukkig dat we het gesprek overgeven aan onze partner 🙂 Met de 2 personen die wel Engels spraken hebben we gelukkig een studie kunnen beginnen en overgedragen aan een van de broeders of zusters. De mensen op het eiland zijn trouwens heel anders dan in de grote stad. Hier zijn ze nog vriendelijker en wordt er standaard een bankje of stoeltje opgehaald als je ze begroet. Dan begint er eerst een gesprek om kennis te maken en kan je daarna rustig vertellen waarom je ze hebt opgezocht. Heel fijn.

Schoenen uit voor de actie

Schoenen uit voor de actie

Zodra er een broeder van het vaste land komt, wordt hij meteen gestrikt om de vergaderingen te ondersteunen. Ik werd dus gevraagd om een lezing te houden. Na de instemming werd nog even snel toegevoegd dat ze me succes wensten met het vertalen naar Luganda. WAT!? “Ja, zo moeilijk is de taal niet hoor”. Hoe graag ik dat ook wil, dat gaat me toch echt niet lukken? Dus als compromis vroeg ik of het ook goed was dat ik de lezing in Engels zou houden en dan een tolk zou regelen die het kan vertalen naar het Luganda. We hadden namelijk een pionier (ook een van onze nieuwe vrienden) in de gemeente in Kampala gevraagd of hij ons wilde vergezellen naar het eiland. Die heb ik dus lief aangekeken en hoewel hij ook nog nooit eerder had opgetreden als tolk, wilde hij graag helpen. Een mooie uitdaging die gelukkig door Jehovah is gezegend!

De vergadering in een algemene ruimte van een geleend gebouw

De vergadering in een algemene ruimte van een geleend gebouw

De Unity-player uit de JW broadcast!

De Unity-player uit de JW broadcast!

Next: een blog over de natuur

Een van de bijzondere dingen die je moeilijk kunt delen is hoe mooi de natuur hier is. Foto’s zeggen duizend woorden, maar het beste is toch als je het zelf meemaakt. Vorig jaar hebben we een safari gedaan in het nationale park Murchison Falls. Dat was echt fantastisch! De hoofstad Kampala is een grote vuilnisbelt, maar ook daar heb je mooie plekjes aan de kust van het Victoriameer. En de trip naar Ssese maakte nog eens duidelijk hoe divers Oeganda is. Niet voor niets wordt dit land de Parel van Afrika genoemd. We proberen daar binnenkort wat meer over te vertellen! Het is natuurlijk ook nog vakantie…….. 🙂

Next ArticleMurchison Falls national park & Ssese Islands