Bezoek aan Bethel: de velden zijn wit om geoogst geworden

Woensdagavond: sportavond
Al onderweg van het vliegveld naar het appartement op vrijdagochtend vertelde Ivan dat er iedere woensdagavond wordt gevoetbald op Bethel. Dat klonk goed! En op de vergaderingen werden we weer gevraagd wat we te doen hadden op woensdagavond. Er zat dus niets anders op dan op deze bijzondere uitnodiging in te gaan! 🙂

Met een van de pioniers (Michael) in de gemeente gaan op weg naar de main road. Michael heeft ons de afgelopen dagen enorm geholpen om bekend te raken in de omgeving. Zo kunnen we nu met een paar woordjes Luganda op verschillende plekken terechtkomen en onderhandelen over de taxiprijzen. Ook hebben we woensdag de hele dag met hem opgetrokken in de velddienst, maar daarover een ander keertje meer. Nadat we de taxi zijn ingestapt laat hij ons zien waar we eruit moeten om naar Bethel te komen. Hemelsbreed is het maar iets meer dan 4km, maar lopend is dat toch bijna 1,5 uur in deze omgeving. Dan is de taxi echt wel handig! Vanaf het uitstappunt is het nog zo’n 20 minuten lopen. De wijk waar we inkomen is van veel “hogere stand” dan waar ons appartement zich in bevindt. Op een gegeven moment lopen we langs een hek en daar doorheen zien we een prachtig aangelegde tuin, met een soort van palmbomen en een paar mooie terracotta-gekleurde gebouwen. Díe herkennen we: dat lijkt precies op het plaatje uit het jaarboek van 2010! Die editie ging o.a. over Oeganda…

Het bijkantoor met de mooie omgeving

Het bijkantoor met de mooie omgeving

Michael zegt door de intercom dat we uitgenodigd zijn om vanavond te komen. Terwijl we het terrein oplopen vergapen we ons aan dit prachtig stukje paradijs, want dat is het echt. We worden hartelijk welkom geheten bij de receptie. En hartelijk is echt hártelijk: iedereen die voorbij komt lopen maakt een praatje met je, heet je weer van harte welkom en bedanken je zelfs dat je in dit land meehelpt met prediken. Je wordt er bijna stil van…

Hoe dan ook: als George binnen komt lopen, mogen we mee naar zijn kamer om ons om te kleden (we kwamen in onze nette kleding aan). George zit ook bij ons in de gemeente en is te herkennen aan zijn enorm aanstekelijke lach op zijn gezicht, inclusief tandvlees. Wat een toffe vent! Na het omkleden lopen we weer naar buiten en is het grote grasveld omgebouwd tot een voetbalveld met kleine goaltjes. Een stuk of 20 man staat al klaar op het veld om te beginnen. Verderop is er een aangelegd volleybalveld (met zand), en Anne gaat met een paar zusters en George volleyballen. Hoe rustig iedereen overdag is op het Bethelterrein, hoe uitgelaten fanatiek iedereen nu aan het sporten is! Ook Michael kennen we niet terug; enorm rustig en relaxed overdag, maar hier speelt ‘ie alsof z’n leven ervan afhangt. Ik (Jelle) ren me ook kapot, maar kom niet mee met het tempo, haha. Na een paar keer heen en weer sta ik al met m’n handen op m’n knieën uit te hijgen. Toch heel wat anders dan zaalvoetbal. En terwijl er zo fanatiek wordt gevoetbald (mét hoog niveau), is iedereen tegelijkertijd erg sportief. Leuk om te zien!

Het voetbalveld

Het voetbalveld

Mooi paradijsje toch?

Mooi paradijsje toch?

Volop actie tijdens het voetballen!

Volop actie tijdens het voetballen!

Volleyballers!

Volleyballers!

Naderhand kleden we ons weer om. In plaats van direct naar huis te gaan, genieten we van alle gesprekken die we nog kunnen hebben met de broers en zussen daar. Zo leuk dat je ook deze manier iedereen van de Bethelfamilie leert kennen! Stuk voor stuk is hun inzet voor Jehovah af te lezen op hun gezichten. Erg aanmoedigende (en vermoeiende) avond. Heel toevallig gaat er een broeder met de auto richting Kampala en mogen we met hem meerijden. Hij heeft een erg bekend gezicht, dat vonden we ook al toen we hem ontmoeten toen we net het terrein opliepen. Het blijkt br. Patrick Baligeya, hij dient als reizende opziener. Hij staat ook al in het jaarboek 2010! Dat is al nummer 4 die we tegen zijn gekomen (samen met enkele anderen, zie verderop). Niet dat dat nou zo belangrijk is, maar het is wel erg aanmoedigend om broeders en zusters hier te ontmoeten die niet alleen onderdeel uitmaken van de grote groei in de historie van Getuigen in Oeganda, maar nog steeds elke dag hard werken voor Jehovah. Het bijzondere is dat de ervaringen en geschiedenis uit het boekje op deze manier tot leven komen! Morgen zullen we daar vast nog veel meer over te weten komen.

Na thuis te zijn gekomen, ploffen we uitgeput maar vooral tevreden op bed… Op naar de volgende woensdagavonden!

Donderdag: rondleiding
Alsof woensdag nog niet genoeg was, stappen we op donderdagochtend rond 9 uur het appartement uit: weer op weg naar het bijkantoor. Vandaag staat de rondleiding op het programma inclusief de schitzels bij de lunch 🙂

De ingang

De ingang

Iets voor tienen stappen we weer de receptie binnen en wordt er een rondleider geregeld. Een paar minuten later maken we kennis met Jonathan, die zelf nu zo’n 4 maanden op Bethel woont. Hij vertelt later dat hij voor die tijd al vaker werk deed voor het bijkantoor, maar nu een vaste aanstelling heeft. Hij werkt bij een van de vertaalteams, die in het Rutoro vertalen. Deze taal wordt vooral in het westen van Oeganda gesproken. Zie hieronder een landkaart met alle gesproken en vertaalde talen. Op de kaart zie je bij enkele talen een sterretje (*) staan, dit zijn de gebieden waar ook een lokaal vertaalteam is gevestigd in een speciaal daarvoor ingerichte locatie. Het team voor Luganda is ook gevestigd op het bijkantoor. In totaal wordt er voor 9 talen vertaald, mooi toch?

Alle talen in Oeganda

Alle talen in Oeganda

We krijgen ook de geschiedenis van het werk in Oeganda op hoofdlijn te horen. Jonathan vertelt dat er in de jaren ’60 al zendelingen waren die ervoor zorgden dat er binnen een aantal jaren een groep Getuigen ontstond. Alleen in de heftige periode van Idi Amin in de jaren ’70 werd het werk verboden en moesten de meeste zendelingen weer vertrekken naar het buitenland. Hoewel broeders en zuster in die jaren op slimme wijze gewoon met hun werk doorgingen (zie het jaarboek), begon de echte groei vanaf begin jaren ’80. Het begon met een groep van iets meer dan 100 verkondigers en sindsdien is het gegroeid naar zo’n 6000 verkondigers op dit moment! In 1988 werd de eerste permanente koninkrijkszaal ingewijd. Dat is recent als je dat vergelijkt met Nederland! In 2003 werd het bijkantoor opgericht (noorden van Kampala) en in 2007 werd het nieuwe bijkantoor (in het zuiden van Kampala) ingewijd. Op onderstaand plaatje kan je zien hoe hard het hier gaat. Let ook op het aantal Bijbelstudies en bijv. het aantal (speciale) pioniers. Het blijkt dat vooral het vertalen in de lokale talen zorgt voor de snelle groei.

De groei in Oeganda is goed te zien op deze statistieken

De groei in Oeganda is goed te zien op deze statistieken

Aantallen: gemeentes, groepen kringen, (speciale) pioniers, verkondigers.

Aantallen: gemeentes, groepen kringen, (speciale) pioniers, verkondigers.

We hadden het eerder al even kort over de Koninkrijkszalen. Maar door de grote groei komt er natuurlijk ook meer behoefte aan vergaderplaatsen. Er zijn nu zo’n 105 zalen gebouwd, terwijl er nog minimaal 11 benodigd zijn. Met het (hoge) tempo van 7 zalen per jaar duurt dat dus nog minimaal zo’n 1,5 jaar, en na die tijd zal er vast nog meer behoefte ontstaan zijn. Ivan vertelde dat het bijkantoor in Zuid-Afrika (dat het werk in Oeganda overziet) er vanuit gaat er normaal 6 zalen gebouwd worden per jaar, het zijn er nu gem. 7 en dit jaar zijn ze al aan de 8e bezig! Dat is opmerkelijk, maar vooral het resultaat van Jehovah’s geest.

Jonathan gaat verder met de rondleiding en we komen langs de computerafdeling, maintenance, shipping, de keuken, eetzaal en de woningen. Ergens ruiken we versgezette koffie, een lucht die je hier in Oeganda jammergenoeg niet vaak opmerkt. Het blijkt zr. Doris Reiss te zijn die net verse heeft gezet! Wat een lieve zuster. We hadden haar al ontmoet in de gemeente, daar zit ze samen met haar man Michael, die in het bijkantoorcomité dient. Ze zijn ze hier al sinds medio jaren 80 en hebben de groei dus ook van dichtbij meegemaakt. Zij verzorgt alle communicatie, zoals mails en zorgt dat correspondentie bij de juiste persoon terechtkomt. We raken aan de praat over de koffie en na de rondleiding mogen we nog even langskomen om een vers bakkie te leuten. Ze vertelt dat het bijkantoor de koffie rechtstreeks bij de producent inkoopt, omdat deze dan nog vers is. In de winkels liggen soms pakken koffie die al 3 maanden oud kunnen zijn. Goed om te weten… We mogen van haar een pakje van Bethel “kopen”, voor de inkoopprijs. Lekker!!

Er is nog veel meer te vertellen over de rondleiding en de broeders en zusters die we tegen zijn gekomen, maar duidelijk mag zijn dat dit een hele warme, lieve, enthousiaste en hardwerkende familie is.

Na de rondleiding mogen we aanschuiven voor de lunch: schnitzels! Het eerste stukje echte vlees sinds we geland zijn. Verrukkelijk 🙂

Ook grappig: een zuster uit Londen, Sandra, is hier ook vandaag voor de rondleiding. Ivan en Esther hebben ons drietjes uitgenodigd om nog even mee te gaan naar hun woonruimte. Daar leren we ze nog wat beter kennen en vertelt Sandra dat ze de 19e weer naar Londen terugvliegt om met haar gemeente te helpen aan de voorbereidingen voor het internationale congres daar. Ook daar komen vele delegates uit alle windrichtingen naar toe voor het congres.

Anne, Sandra & Esther

Anne, Sandra & Esther

Conclusie: deze 2 bijzondere ontmoetingen met de Bethelfamilie laat ons zien dat het predikingswerk hier echt booming is. Van dichtbij zie je dat de hele organisatie van Jehovah ingericht is op de prediking, zowel op het bijkantoor met alle afdelingen die zorgen voor de regelingen in het land, als in de plaatselijke gemeente waar verkondigers en pioniers hun energie en tijd geven om mensen te zoeken en bijbelstudie te geven. Heel erg fijn dat we hier een heel klein steentje aan mogen bijdragen…

Next ArticleDe velddienst in Kampala